Is er een wetenschappelijke reden om de luchtvaart buiten allerlei klimaatakkoorden, -afspraken, en -plannen te houden?

Binnen het akkoord van Parijs zijn afspraken gemaakt over het bestrijden van de opwarming van de aarde. Het akkoord heeft als doel om alle door de mens veroorzaakte broeikasgasemissies te beperken. Geen enkele sector is daarvan uitgesloten. Het akkoord is echter niet sectorspecifiek.

Landen die het akkoord hebben geratificeerd leggen vast hoe zij bijdragen aan de beperking van emissies. In het akkoord is niet afgesproken hoe de bijdrage van een land er precies uit moet zien. Er is dus niet vastgelegd in het akkoord dat bijvoorbeeld 20% van de oplossing van de industrie moet komen, 30% van de energiesector, 40% van de bebouwde omgeving en de sector mobiliteit de rest. Als land mag je dat zelf bepalen. Je legt dat dan vast in de zogenaamde nationale bijdrage: NDC’s (Nationally Determined Contributions). Dit zijn dus de bijdragen die elk afzonderlijk land binnen haar landsgrenzen moet leveren. Elke 5 jaar worden deze bijdragen dan geëvalueerd om te kijken of we nog op koers liggen om het doel te halen.

Afbeelding via Pexels

Binnen de nationale bijdragen vallen in elk geval bijdragen van de binnenlandse luchtvaart in een land. Het is dus incorrect om te zeggen dat de luchtvaart buiten het akkoord van Parijs is gehouden. Enkele landen hebben ook internationale luchtvaart in hun NDC opgenomen. Een voorbeeld hiervan is de EU, waar in de NDC staat dat emissies van internationale luchtvaart zullen worden beperkt door middel van het EU Emission Trading Scheme (ETS).

Onder de voorloper van het akkoord van Parijs, het Kyoto Protocol, was de verantwoordelijkheid voor emissies van internationale luchtvaart en scheepvaart gelegd bij de desbetreffende VN-organisaties, respectievelijke International Civil Aviation Organisation (ICAO) en de International Maritime Organisation (IMO). De reden was dat je als land geen zeggenschap hebt over de uitstoot in een ander land. Nog steeds maken landen binnen deze organisaties ook afspraken over vermindering van uitstoot van broeikasgassen. Zo is er onder andere afgesproken dat toekomstige groei van de luchtvaart niet mag leiden tot meer uitstoot van CO₂, de zogenaamde “Carbon Neutral Growth”. Verder is ook afgesproken dat er een systeem komt van koolstofcompensatie: het Carbon Offsetting and Reduction Scheme for International Aviation (CORSIA) [1]. CORSIA is eerst vrijwillig maar wordt later dit decennium verplicht. De echte vraag is natuurlijk of alle afspraken die in nationaal en internationaal verband gemaakt zijn, voldoende zullen worden nageleefd en of ze samen voldoende zijn om de opwarming van de aarde te beperken tot 2, liefst 1,5 graden.